Bjorn is hier geweest met vrienden

Bij een tekst op een lantaarnpaal


1 reactie

Afbraak

De brokstukken liggen er nog.
Je zou er mee kunnen puzzelen, de fragmenten minutieus aan elkaar lijmen, maar de stevigheid die er eens was, zou inzakken, als een betonnen pudding die nergens meer houvast aan biedt. Het gras vleit zich eromheen. Roofdieren vinden hun weg in donkere, kleine holen die onder de brokken zijn ontstaan.
Eens stonden hier mensen. Als vijandige soldaten in een rij. Ze scandeerden. Droegen spandoeken. Mensen zoals jij en ik, maar die zich lieten leiden door angst. Zo werden zij de roofdieren, verscholen in de brokken van een beschermende omgeving, wijsgemaakt dat dit alles was wat ze kenden, wat ze maar hoefden te kennen. Nieuwsberichten schoven ze ver van zich af. Dat was te ver om zich mee bezig te houden. Maar toen kwam het dichterbij en dichter, nog dichter op hun huizen en ze lieten het er niet bij zitten. Als ze oorlog wilden, konden ze het krijgen, de andere oorlog had er niets mee te maken. Zij hoefden niet te vluchten, zij stapten naar voren, hun lijven gespannen van wilskracht: er kwam niets van in. Het mocht niet baten. Politiebussen stonden er tot midden in de nacht.
Toch werden ruiten ingegooid, de gaten leken op sterren in een heelal die een vuist maakten naar de rest van de wereld, maar vuisten verslapten, deuren werden goed in het slot gedraaid en lichten markeerden de voordeur.
Ik heb er leren fietsen, het gras leek zo groen hier. Ik ben voorbereid op het vuurwerk dat het nieuwe jaar moest inluiden. Toch voelde het niet helemaal ongevaarlijk, maar ik hoefde niets meer te vrezen. Hier werden wij beschermd.
Samen met mijn vrienden die ik hier ook heb leren kennen, speelden we op het gras. Verstoppertje, tikkertje. We hoefden niet te schuilen. Het kwaad tekenden we van ons af. De tekeningen werden op de ramen geplakt, vlaggetjes versierden oude muren. Het was er klein, het was er veilig. Ik heb er twee jaar gewoond. Dat was de afspraak.
Ik kijk naar de brokken, de stukken steen lijken op de brokstukken in mijn land dat ik niet kan lijmen. Ik heb niet gekozen voor het land waar ik geboren ben, ik heb niet gekozen voor oorlog. Ik had Bjorn kunnen heten. Mijn vrienden ook.

Soli

Foto: Jo Hendriks

Advertenties


20 reacties

Naar school

Bjorn is hier geweest met vrienden voelt zich enthousiast, hebben we net op Facebook vermeld.
Komende week gaat D. terug naar school. Zij gaat een workshop doen, 2x een uur. Creatief schrijven met kinderen van 12 t/m 16 jaar. Over onze Bjorn natuurlijk. Ze kijkt er naar uit en is zo nieuwsgierig naar de invulling die zij hieraan gaan geven. Natuurlijk gaan we ook deze verhalen plaatsen. En jij kunt ook nog steeds meedoen. Spread the word. Bjorn is alive & kicking! Zin in!

_


Een reactie plaatsen

Creditcard en e-mail

Dat is ook wat, Bjorn kon niet meer bij zijn mail. Toen hij wilde inloggen, had hij ineens ouderlijk toezicht nodig. Zijn geboortedatum bleek 31 december 2011, de opstart van dit blog, en dat is te jong voor een eigen e-mailadres, vond de mailprovider die kinderen als Bjorn wil beschermen. Er kan wel van alles op zo’n mail binnen komen. Stel dat hij op dubieuze sites terecht kwam of koopziek zou worden met de creditcard van zijn ouders. En er zijn overigens nog meer reële gevaren waar je als ouder niet aan wilt denken: vrienden, bijvoorbeeld.

D. wilde in eerste instantie wel als Bjorns moeder fungeren, maar dan moest ze als ouderlijk bewijs 0,50 eurocent overmaken met haar creditcard, die ze niet had. Ze probeerde het zonder creditcard. Ze liet haar identiteit en telefoonnummer achter om achter de schermen te raken, maar het bleef te ingewikkeld voor Bjorn, daar zijn geboortedatum muurvast in het systeem zat geklonken.

What the F*?, vroeg hij aan J., de vinder van de lantaarnpaal: Ik ben nu zeven? Dat strookt ook niet met de werkelijkheid! Als ik veertien was in die tijd, ben ik nu ruimschoots volwassen!
Maar volwassen of niet, Bjorn heeft ook geen creditcard.
D. verloor haar geduld, ze had wel wat beters te doen dan Bjorn een alibi verstrekken. Je zoekt het maar uit, zei ze. Eens wordt je achttien! Maar dat bleek gemakkelijk gezegd, want de mailprovider zou Bjorns adres in 2019 verwijderen met alle kopij-mail erbij. Dan was hij nog lang geen 18!
Er zat dus niks anders op: Bjorn heeft een nieuw e-mailadres. Gelukkig is zijn geboortedatum onzichtbaar: Stel dat zijn vrienden erachter komen dat hij nu 57 is!

bjornishiergeweestmetvrienden@outlook.com

 


Een reactie plaatsen

Middelvinger met gevolgen

Je zit met je vriend in de stadsbus van school naar huis, je fietsband is lek, en je ziet door het raam twee politieagenten op de mountainbike. Je steekt je middelvinger op, trekt een vrolijk gezicht, vergezeld van een big smile. Grappig bedoeld en best een stoer grapje, vind je. Maar een van de agenten is dat niet met je eens en zet met de ander de achtervolging in.
Wow, denk je nog, die kan hard fietsen, respect. Maar dan stopt de bus bij de halte en de agenten plukken je uit de bus. Eerst probeer je nog iets van: die vinger was echt niet voor jullie bestemd. Dan geef je je ongeloofwaardigheid toe. Misschien helpt het en laten ze je gaan. Je vriend is mee uitgestapt en maakt zich kwaad omdat hij het onrechtvaardig vindt dat jouw middelvinger vrij ernstig wordt genomen, hij wordt weggeduwd, maar jij blijft rustig als ze je sommeren dat je mee moet naar het bureau. Toch ben je niet van plan om dit zomaar op te volgen. Je zag er geen kwaad in en dat zeg je ook. En omdat je dus echt niet naar het bureau wilt en je je in de discussie niet laat overtuigen van de ernst van de zaak, word je in de handboeien geslagen. Zo zit je, even later bij twee andere politieagenten in de auto naar het politiebureau. Je moet verhoord. Dat duurt uren.
Natuurlijk heb je al een paar keer je excuus aangeboden, maar ze laten je niet gaan. Je krijgt te horen dat je recht hebt op een advocaat, maar dat je die zelf moet betalen. Je wilt je ouders ook niet bij het verhoor, want dan maken ze zich maar druk en je schaamt je al kapot over je domme actie. Zo zit je alleen in een kleine ruimte terwijl je verklaring wordt opgenomen en die je later zal moeten ondertekenen.
Je moeder zit intussen op de harde bank van de koude wachtruimte die op een aquarium lijkt met al dat glas.
Ze denkt aan jou, terwijl ze zich probeert voor te stellen hoe jij je voelt terwijl je opgesloten zit. Ze is kwaad en verdrietig, jij stomkop: hoe heb je dit in vredesnaam in je hoofd kunnen halen? Maar ze heeft ook met je te doen. Laat dit een les zijn, denkt ze herhaaldelijk.
Uiteraard ziet ze de ernst van de vinger in, in een maatschappij waarin het respect meer en meer op een laag pitje staat, maar ze had niet verwacht dat hier ook een officier van justitie bij gehaald zou worden. Toch zal dat gebeuren.
Omdat je zestien bent en dit je eerste vergrijp is, kom je er misschien vanaf met een niet al te malse boete of moet je je melden bij bureau Halt voor een taakstraf. Het blijft dus niet bij een strenge waarschuwing.
De agent die de vinger toebedeeld kreeg, verzekert dat dit geen gevolgen heeft voor studie of werk en dat hij je verder ook niet meer scheef zal aankijken.
De wachttijd duurt nog eens bijna twee uur. Zonder uitsluitsel. De straf moet nog besloten worden in samenspraak met de officier van justitie.
Je bent bleek en je probeert je situatie te verbloemen met een flauwe grijns als je vrij wordt gelaten. Je huisarrest neem je gelaten, er zit niks anders op.
Je praat nooit zoveel, maar de adrenaline heeft een opgewonden spraakwaterval teweeg gebracht. Samen met je vriend, die op je heeft gewacht en je andere vrienden op WhatsApp, probeer je de situatie te analyseren. Zo wordt het bijna toch een vet verhaal. Maar als je weer thuis bent, doe je de deur van je kamer op slot. Je slaapt niet best. De dag erna blijf je in bed, geen zin om je verhaal voor je vrienden in een stoer jasje te steken.
Beledigen van een ambtenaar in functie, je had er geen stom idee van.

bjorn-is-hier-geweest-met-vrienden_middelvinger


Een reactie plaatsen

Vragen: Soli

Ja, hij is hier geweest. Dat zal ik niet ontkennen. Die vrienden van hem ook. Maar hielden zich achteraf. Ik heb haar opgesloten. Met die staalblauwe ogen van hem voorzag ik problemen. Ik begrijp niet waarom u daar na jaren nog om komt vragen. Vanwege die lantaarnpaal voor de deur? Als ik er iets mee te maken had, had ik die tekst toch eraf geschuurd? Hij is ook bij de buren geweest, heeft u daar ook gevraagd?
U wilt haar spreken? Dat zal niet gaan. Ze is er niet. Bovendien heeft ze hem niet gezien. Bij de buren hetzelfde, alle dochters zijn achter slot en grendel gezet. We hadden geen trek in een uittocht van dochters.
Heeft u zelf dochters? Dan weet u dat ze bewaakt moeten worden als het hoogste goed. Zeker voor flierefluiters als Bjorn en zijn vrienden. Ik zou zeggen, spoor die vrienden op in plaats van ons lastig te vallen. Het kan me niet schelen waar hij is, zolang hij maar niet hier is.
U vindt het raar dat ook alle dochters uit deze straat weg zijn? Ik vind dat niet raar. U bent beroepshalve geïnteresseerd in die jongens, maar garandeert u ook de veiligheid van onze dochters? Nee? U hebt vast nog iets beters te doen. Mag ik u dan nu verzoeken om weg te gaan?
Wij geven geen antwoorden en ook met een huiszoekingsbevel zult u niets aantreffen. U denkt toch niet dat u hier sporen zult vinden? Wie zegt dat u geen bondgenoot bent van Bjorn? Ook bij de politie zitten die blauwogige grijpgraaiers. Voordat je het weet zijn onze dochters spreekwoordelijk geboeid en zitten ze voor de rest van hun leven vast. Die gedachte maakt mij angstig. Ik heb er alles aan gedaan om dat te voorkomen. U komt nergens achter met uw zogenaamde slimmigheidjes.
Die Bjorn dacht ook dat hij slim was, slimmer dan zijn domme vrienden. Maar u ziet wel waar hem dat gebracht heeft. Of waar het u gebracht heeft. Neem die lantaarnpaal maar mee naar het bureau.
Nee, ik roep geen vragen op. Vraagt u zich maar eens af waarom u die paal niet meeneemt. Omdat hij telkens weer aangroeit, daarom.

 
  2015 Dianne Soli

Foto: Jo Hendriks

Foto: Jo Hendriks


Een reactie plaatsen

BIHGMV en de eerste dag van 2014

Toen iedereen nog sliep, op de eerste dag van het nieuwe jaar, sloop er een jongen door de straten. In zijn hand een grote euro draagtas van de buurtsupermarkt die hij zorgvuldig volstouwde met afgestoken vuurwerk; er lag pijnlijk veel dit jaar. Hij had er met bijna dichtgeknepen ogen naar gekeken. Hij spreidde alles uit, rond de lantaarnpaal op het plein. Er was een eer hoog te houden.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Och Bjorn, jongen toch…

Op een dag stond er een tekst op een lantaarnpaal:
bjorn is hier geweest met vrienden.

Jo maakte er een foto van en nodigde via Facebook uit om iets met deze tekst te doen. Daar kwam leuke respons op. Inmiddels heeft ‘bjorn’ een blog en een eigen Facebookpagina en hebben we al meerdere enthousiaste bijdragen mogen ontvangen en geplaatst.
De tekst, die watervast met zwarte stift is geschreven, lijkt vooralsnog een raadsel. Want hoe langer je er naar kijkt, des te vreemder de tekst. Het lijkt alsof sommige woorden apart zijn geschreven. Logischer zou ook zijn geweest: bjorn was hier, maar dat staat er niet. Maar hij is er wel geweest. Met vrienden. Als Bjorn de tekst zelf heeft geschreven.

Lees verder