Bjorn is hier geweest met vrienden

Bij een tekst op een lantaarnpaal

Bjorn is hier geweest – Sam Strong: Prometheus

2 reacties

Sam Strong, Illustratie door Barbara Jansma

Barbara Jansma

Nog maar een zucht. Sam zat voor de zestiende dag op rij op het met klimop begroeide muurtje, leunde tegen de witte lantaarnpaal naast hem en stak de dertigste sigaret op.
De laatste uit het pakje. Hij voelde de contouren van een nieuw pakje in de jaszak toen hij zijn aansteker pakte en, met zijn hand de vlam tegen de wind beschermend, de sigaret aanstak.

Veertien jaar deed hij dit werk. Doodziek werd hij ervan. Wachten, dat was zijn leven. Iedere keer weer een onderkomen zoeken op de plaats waar wat te onderzoeken was.
Het had hem successen opgeleverd. Iedere zaak naar tevredenheid afgerond. Dader gepakt, slachtoffer gevonden, het was allemaal gelukt. Maar de enorme investering die het vergde, maakte hem wat gedeprimeerd.
Het was een eenzaam beroep, een gevaarlijk beroep. Bij iedere opgeloste zaak werd de lijst met potentiële vijanden langer. Er ging geen week voorbij of er was een dreigement. En elke maand wel twee of drie keer matten. Het hoorde er allemaal bij. Nooit had hij zijn wapens hoeven te gebruiken. Sam loste het op met zijn handen. Niet dat hij er altijd ongeschonden vanaf kwam. Zijn lichaam was een landkaart van geweld. Littekens van messteken, schotwonden, breuken. Het deerde hem niet. Hij had jaren geleden afscheid genomen van zijn fysieke omhulsel. Het had geen waarde voor hem.
Hij beschreef zijn verdriet en verwerkte zijn pijn in de nachtelijke uren. Het liefst bij kaarslicht. Dan krabbelde hij poëtische verzen in zijn schrift. Hij hield van de nacht, van de stilte en van het geluid van de vulpen die over het papier kraste.

Een blik op zijn horloge en vrijwel automatisch een greep naar de binnenzak: een flacon whisky, halfvol, toverde goudkleurige twinkelingen. Klein slokje. Weer de aansteker, sigaret uit. Bij het opsteken,  keek hij over de rand van zijn hand. Daar was ze weer. Stevig van postuur maar niet dik. Lange blonde haren die los wapperden in de wind. Die kinderlijke rugzak in de vorm van een hamer op haar rug. Stoere camouflagebroek, strak zwart T-shirt, Dr. Martens laarzen, spijkerjasje. Ze kwam op hem af gelopen. Ze glimlachte. Een droeve maar ook heel mooie lach. Ze klonk verbazingwekkend krachtig toen ze sprak. Ook wat aarzelend.
“Mag ik u iets vragen?”
Hij knikte.
“Ik zie u hier iedere dag zitten. Mag ik vragen wat u hier doet?”
“Ik onderzoek een mogelijk misdrijf.”
Hij zag haar ogen veranderen. Was hij ook wel gewend, niks nieuws onder de zon. Hij had al snel geleerd dat je maar zo concreet mogelijk antwoorden moest geven; dan kwamen de oplossingen vanzelf. Zij was ook niet de eerste die hem naar zijn aanwezigheid vroeg. Kon ook niet anders als je, net als hij, dagelijks op dezelfde plek whisky dronk en sigaretten wegpafte, zonder werkelijk iets van fysieke actie te zien.
“Mag ik jou ook iets vragen?”
Ze knikte.
“Ik zie je hier iedere dag op deze plek even stilstaan. Mag ik vragen waarom je dat doet?”
“Rouwverwerking.”
Nu was hij verrast. Ze trok een grimas.
“Sorry, ik ben nogal direct. Ik heb teveel ervaren om nog om de hete brij heen te draaien.
Ik ben wel klaar met dat empathische geleuter over hoe erg het allemaal voor me is. Ik krijg er Gwen niet mee terug en ik houd de zakkenwassers op afstand die heel bewogen met me meeleven om uiteindelijk tussen mijn benen terecht te komen.”

“Wie is Gwen?”
“Gwen was mijn vriendin. En ik was haar enig overgebleven vriendin. Ze is vermoord door haar vriendje, een loverboy. Hij heeft er eerst voor gezorgd dat ze iedereen die dicht bij haar stond verlaten heeft en vervolgens heeft hij haar aan de drugs gebracht. Ze was zijn hoer.
Tot op de laatste dag zag ze er adembenemend uit. Hij was radeloos verliefd op haar geworden en dat is Gwen fataal geworden. Hij heeft…”
Hij stak zijn hand op en kuchte.
“Ik vind het allemaal heel naar wat je vertelt. Heb jij Bjorn gekend?”
Ze leek wat van slag door zijn onderbreking en keek Sam met een lichte verontwaardiging aan.
“Wie?”
“Bjorn. Kijk, zijn naam staat hier op de lantaarnpaal. Heb je hem gekend? Was Gwen zijn vriendin?”
“Ik ken die hele Bjorn niet. Waarom vraag je dat?”
“Ik onderzoek een mogelijk misdrijf, dat vertelde ik je al. Dat is mijn vak. Als jij Bjorn niet kent en Gwen heeft niks met Bjorn te maken gehad, hoef ik verder niet zoveel met je”.
Verbluft keek ze hem aan. Ze hapte naar adem en wilde hem antwoorden maar draaide zich resoluut om en liep weg.
Ze had een ontzettende lekkere kont, vond Sam. Hij stak nog een sigaret op en keek op zijn horloge. Nog een slokje uit de flacon. Hij leunde weer tegen de lantaarnpaal.
‘Bjorn is hier geweest. Met vriendin’. Achterlijke tekst. Vroeger werd er nog wel eens moeite gedaan om een uiting van aanwezigheid iets van cachet mee te geven, moraliseerde hij in gedachte.
Hij grinnikte bij de herinnering aan zijn krakersverleden waar hij bij nacht en ontij de stad volspoot met wervende teksten voor de revolutie of affiches plakte met oproep tot verzet en actie. Totdat hij leerde dat ook die scene vol zat met ego’s die voor eigen eer en faam de opstand predikten. Hij had zijn leren jack uitgetrokken, een regenjas gekocht en een advertentie gezet waarin hij zichzelf aanbood als detective.
Hij was goed in zijn vak dus na enkele succesvolle zaken was hij een veelgevraagd man. Zijn actieverleden had op verschillende gebieden ook meerwaarde gehad. Toen hij ontdekte dat hij als activist op de voet werd gevolgd door de Binnenlandse Veiligheidsdienst, was hij omgekeerd ook hen gaan volgen. Met enthousiasme en met verbazing had hij de agenten keer op keer op het verkeerde been gezet en was hij verantwoordelijk voor ontslag of overplaatsing. Die gasten waren tot op de dag van vandaag zijn meest gevaarlijke vijanden die, met stip, bovenaan zijn lijst stonden.

De schemering viel in. Hij geeuwde even en nam de laatste slok uit zijn flacon. Hij rekte zich uit en begon in gedachten de samenvatting voor zijn rapportage te dicteren. Eerst de formaliteiten, dan nog meer drank en de poëzie.
Hij gleed van het muurtje, wreef over zijn kille billen en liep naar zijn pension.
Er stak wind op en er verschenen grotere rimpels over de oppervlakte van de Maas.
Zijn pas was loom, hij had zijn dagelijkse dipje. Even een maaltijd, een kort slaapmoment in zijn appartement en hij kon er weer tegen.
Achter hem klonken vrijwel gelijktijdig de stappen van iemand anders. Zijn spieren spanden zich en hij was ineens volledig op zijn hoede…

Prometheus


Sam Strong is een detective in een feuilleton waar Prometheus, naar aanleiding van: ‘Bjorn is hier geweest met vrienden’, in 2011 mee is begonnen.

In deze link vindt u deel 2 en van daaruit, bovenaan rechts, is het eenvoudigweg doorklikken naar de volgende spannende afleveringen over Sam Strong. Houd hem in de gaten want zijn avontuur is nog niet voorbij.
De illustratie, die speciaal voor Sam Strong is gemaakt, is van Barbara Jansma.

Met dank!

Auteur: bjornishiergeweestmetvrienden

'Bjorn is hier geweest met vrienden' is een project dat in 2011 is bedacht en gestart naar aanleiding van een gevonden tekst op een lantaarnpaal en waarbij we zoveel mogelijk schrijvers, dichters, kunstenaars, fotografen, illustrators, striptekenaars enz. willen oproepen om een bijdrage te maken rondom deze lantaarnpaaltekst. Alle bijdragen worden verzameld en gepubliceerd. Zie je dit als een leuke uitdaging, doe dan met ons mee. We bieden geen geld maar een eeuwige plek op het Bjorn is hier geweest met vrienden-blog, met, uiteraard, je naam en de link naar je website. Kijk voor meer informatie op onze blogpagina: Bjorn is hier geweest met vrienden, introductie.

2 thoughts on “Bjorn is hier geweest – Sam Strong: Prometheus

  1. Ook dit maar vooral deel 2 vind ik boeiend. De rest is voor later.

  2. Een blinde verdwazing die in tragische ironie wordt overgeleverd aan wanen laat elke noot
    in doofheid zingen. Gehoornd in eigenliefde tot in het absurde met losgeslagen angsten, ontsnapt aan elke realiteit zoekt eindeloos zichzelf. Het is (was) stil en dreigend beproeft. Zou Bjorn en zijn vrienden zo ook kunnen zijn?
    Is dat dan de reden of was het zomaar impulsief?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.