Bjorn is hier geweest met vrienden

Bij een tekst op een lantaarnpaal

Bjorn en de vrienden: Soli

10 reacties

Vanaf Bjorns prilste kindertijd, had hij vrienden. Ze aten mee aan tafel, keken mee tv en gingen mee als hij naar boven ging om te slapen. Bjorns moeder had haar bedenkingen tegenover de vrienden. Ze speelden een te grote rol in Bjorns kleine leven. Bjorn deed alleen waar zij zin in hadden en at alleen wat zij lustten. Hij krijste het hele huis bij elkaar als hij met zijn ouders op vakantie ging, omdat de vrienden dan thuis moesten blijven.
Geen plaats in de auto, zei zijn moeder. Geen extra bedden, zei zijn moeder ook. Maar Bjorn gilde en dramde net zo lang tot ze toegaf en de vrienden mee mochten in een overvolle auto en Bjorn en zijn ouders haast uit hun vakantiebedden werden geperst door de vrienden.

De vrienden gingen mee naar school; dat wil zeggen, ze vergezelden hem tot aan de poort. Bjorns vrienden hadden namelijk geen zin in school. Bjorn ook niet, maar hij moest. Na school wachtten ze hem op en gingen gezamenlijk naar huis.
Bjorns moeder kreeg een hartgrondige hekel aan de vrienden maar ze kreeg ze niet verjaagd, wat ze ook probeerde.
Ze dreigde met de politie maar Bjorn zei dat, als ze de vrienden weg zou sturen, hij ook weg zou gaan.
Dan heb je geen huis meer, probeerde zijn moeder. En hoe moet je dan eten, je hebt geen geld?
Maar Bjorn antwoordde dat zijn vrienden wel voor hem zouden zorgen, zij zorgden nu toch ook voor hem?
Bjorns moeder begreep dat ze de vrienden had te accepteren.

Ze dekte de tafel voor zeven personen, maakte plaats op de bank en wenste de vrienden welterusten.
Ze zocht informatie op het internet en ging naar de huisarts. Die verzekerde haar dat het geen unieke situatie was en dat ze dit als normaal kon beschouwen; de vrienden zouden vanzelf verdwijnen. Klaarblijkelijk had Bjorn ze nu nodig; het had geen zin om zich ertegen te verzetten. Alleen als de vrienden te nadrukkelijk aanwezig waren, als ze de halve kamer bezetten, terwijl er bijvoorbeeld bezoek was, kon ze ze wegsturen. Maar dat deed Bjorns moeder niet, bang voor Bjorns driftige buien. En er kwam geen bezoek.

De vader van Bjorn meende ook dat het zo’n vaart niet zou lopen. Hij was ervan overtuigd dat de vrienden wel weg zouden gaan als ze groter werden. Vriendschappen verwaterden en meestal was het: uit het oog, uit het hart.
En zo gebeurde het ook. Op een dag waren ze verdwenen. Bjorn werd boos op zijn moeder toen ze extra borden op de tafel zette: Ze zijn er niet, dat zie je toch?
Misschien zijn ze nog boven, probeerde Bjorns moeder voorzichtig en ze slaakte een opgeluchte zucht toen de vrienden daadwerkelijk weg bleken te zijn.

De rust keerde weer. In het huis speelden andere vrienden en Bjorns moeder zette blij borden bij, die meestal niet nodig waren.
Maar dit verhaal kent een dramatische wending want toen Bjorns moeder aan het schoolhek stond, om hem op te halen, kwam hij niet opdagen. De juffrouw van Bjorns klas keek haar bevreemd aan toen ze vroeg waar Bjorn bleef.
We hebben hier geen Bjorn, zei ze. Ze nam Bjorns moeder mee naar het schoolhoofd die haar een kop koffie gaf en haar ervan probeerde te doordringen dat haar zoon niet ingeschreven stond.
Bjorns moeder, ondertussen behoorlijk overstuur, riep dat ‘school’ waanzinnig geworden was en holde in paniek naar huis, hopend dat Bjorn inmiddels thuis zou zijn. En dat was ook zo. Hij hing met een zak chips op de bank en keek tv.
Hij was gewoon naar school geweest, zei hij.

Maar er kwam nog een grotere schok: toen Bjorns moeder aan Bjorns vader vertelde wat er die dag was gebeurd, zei hij, heel stellig, dat hij geen zoon had die Bjorn heette.
Bjorns moeder had zich nog nooit zo machteloos gevoeld, behalve dan toen de vrienden haar huis bevolkten. Ze gilde dat Bjorn op de bank zat. Kijk dan, daar! Hij zít daar toch, met chips?
Bjorns vader probeerde haar te sussen en uiteindelijk gaf hij toe dat er een zoon was.
Bjorn zelf bemoeide zich nergens mee. Hij haalde zijn schouders op en keek tv.

Het hoeft geen betoog dat Bjorn vanaf die dag niet meer naar school ging en dat zijn vader steeds meer zijn heil elders zocht, omdat hij niet om kon gaan met een zoon die hij niet zag en een vrouw die deed alsof ze dat niet zag.
Uiteindelijk trok hij de deur voorgoed achter zich dicht en zocht troost bij Bjorns onbestaande juffrouw die hem heel goed begreep.

Bjorns moeder overlaadde haar zoon met de allerbeste zorgen, was vader, moeder en zijn juf tegelijk. Bjorn liet het zich schouderophalend aanleunen maar hij was eenzaam, vond zijn moeder. Misschien moesten de vrienden maar terugkomen; per slot van rekening hadden ze plaats genoeg. Maar de vrienden kwamen niet terug en Bjorn ging de straat niet meer op. Bjorns moeder vond het genoeg geweest en zo kwam het dat ze haar jas aantrok en langs de deuren ging.
De buurtbewoners kenden haar als de vrouw die gek geworden was en hoewel ze als ongevaarlijk te boek stond, deden ze niet open. De enkeling die zich wel door haar komst had laten verrassen, stond haar niet te woord of maakte zich snel van haar af door te zeggen dat de vrienden in de verre steden studeerden.
Uiteindelijk vond de moeder van Bjorn de vrienden zelf, op een hangplek bij de bushalte op het kerkplein. Ze herkende ze bijna niet meer na zoveel jaren maar zij herkenden haar wel en wisten zich ook Bjorn nog goed te herinneren.

Bjorn leefde op met zijn vroegere vrienden en ook Bjorns moeder was blij met de drukte in huis. Ze kookte gigantische maaltijden want jongens in de groei hadden altijd honger. Maar hier neemt het verhaal opnieuw een wending: na klachten van de buurt over lawaaioverlast, trof de politie alleen een oude vrouw, in een sterk vervuilde woning, aan waarna maatschappelijk werk zich ermee ging bemoeien, Bjorns moeder kon niet meer voor zichzelf zorgen.
Maar de jongens zullen gaan opruimen, zei ze. Pubers hebben het helpen niet in hun systeem zitten en zelf hield ze het nauwelijks nog bij met al die maaltijden en de afwas. Als ze het zou vragen?…
Haar verweer mocht niet baten; Bjorns moeder verhuisde naar een liefdevolle instelling, zonder Bjorn en zijn vrienden.
Het huis werd ontruimd.

Vanaf die dag betrokken de dakloze Bjorn en zijn vrienden de bushalte bij het kerkplein. Niet dat ze werden gezien maar de gemeentereinigers hadden bovenmatig veel werk aan ze. Elke dag opnieuw vonden ze een tekst op een lantaarnpaal die schoon werd geboend maar waar de volgende dag precies weer zo’n tekst op geschreven stond.
De bushalte werd na lang aandringen van de buurt verplaatst en vreemd genoeg, was daar geen overlast aan troep. Maar bij de plek aan de beschreven lantaarnpaal lagen keer op keer lege chipszakken, etensresten, blikken van bier en frisdrank en bergen sigarettenpeuken.
Er kwam een bewakingscamera; die niks registreerde.

Uiteindelijk bleef de plek schoon, misschien wel om een heel bizarre reden: Bjorns moeder was gestorven.
Ook in de onverklaarbaarheid bestaat gewenning; het werd een gegeven waar niemand meer van opkeek, en elk jaar op de sterfdag van Bjorns moeder verscheen er een nieuwe tekst op de lantaarnpaal…

Advertenties

Auteur: bjornishiergeweestmetvrienden

'Bjorn is hier geweest met vrienden' is een project dat in 2011 is bedacht en gestart naar aanleiding van een gevonden tekst op een lantaarnpaal en waarbij we zoveel mogelijk schrijvers, dichters, kunstenaars, fotografen, illustrators, striptekenaars enz. willen oproepen om een bijdrage te maken rondom deze lantaarnpaaltekst. Alle bijdragen worden verzameld en gepubliceerd. Zie je dit als een leuke uitdaging, doe dan met ons mee. We bieden geen geld maar een eeuwige plek op het Bjorn is hier geweest met vrienden-blog, met, uiteraard, je naam en de link naar je website. Kijk voor meer informatie op onze blogpagina: Bjorn is hier geweest met vrienden, introductie.

10 thoughts on “Bjorn en de vrienden: Soli

  1. Een Bjorn naar mijn hart. Hier houd ik van, Thanks Soli!

  2. By the way, al die Bjornvarianten die er geplaatst zijn, zijn ook weer een voedingsbodem voor Sam. Bjorn is hier geweest (met vrienden) is een mooie plek die schreeuwt om kleine kunstwerkjes.

  3. Zekerheidshalve even in de spiegel gekeken ;-))

  4. Ja, je hebt de klus vaardig geklaard, ik heb het met smaak gelezen, maar het is wel wat lang geworden.
    In de beperking toont zich de meesteres, zei de minnares van Goethe, die slimmer was dan hij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.